Много добра книга!! Приятно четене чрез виртуални диалози между млад човек и философ.
Тя се основава на индивидуалната психология на Адлер. Дори и спрямо днешните стандарти, се представят някои революционни идеи. Например: ние сме свикнали с "причинно-следствена" логика (вижте психоанализа на Фройд). Причина (минато) -> Ефект (настояще). Адлер се фокусира върху настоящето, не като резултат от миналото (той не му пука за него!), а като резултат от бъдещето! В смисъл, това, което сме сега, е резултат от това, което намеряме да направим (телеология)! В момента непременно опростявам, само за да дам идея.
Целта е да насочи читателя към щастието. Продължението на тази книга е "Дръзни да бъдеш щастлив", което не е точно продължение, а по-фокусирано обяснение на параметрите на първата книга.
Губи една звезда от мен, защото бих казал, че младият човек във виртуалните диалози можеше да представи понякога по-точни възражения на философа и дискусията можеше да бъде по-обстойна, но ако това се случи, вероятно би разкрило някои слабости (по мое мнение) в прилагането на индивидуалната психология на Адлер.
РЕДАКЦИЯ:
Въпреки това, не смятам, че постига целта си да насочи читателя към щастието. Просто не губи повече звезди от мен, защото, дори така, представя много полезни идеи и наистина вярвам, че заслужава да се прочете.
Πάρα πολύ καλό βιβλίο!! Ευχάριστη ανάγνωση μέσα από εικονικούς διαλόγους ενός νέου και ενός φιλοσόφου.
Βασίζεται στην ατομική ψυχολογία του Άντλερ. Ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα παρουσιάζονται μερικές επαναστατικές ιδέες. Για παράδειγμα: είμαστε συνηθισμένοι σε λογικές "αιτιοκρατικές" (βλ. ψυχανάλυση του Φρόϋντ). Αιτία (παρελθόν) -> Αποτέλεσμα (παρόν). Ο Άντλερ εστιάζει στο παρόν, όχι ως αποτέλεσμα του παρελθόντος (του είναι αδιάφορο!), αλλά ως αποτέλεσμα του μέλλοντος! Με την έννοια οτι αυτό που είμαστε τώρα είναι αποτέλεσμα του τί έχουμε σκοπό να κάνουμε (τελεολογία)! Αναγκαστικά υπεραπλουστεύω τώρα, ίσα για να δώσω μια ιδέα.
Ο στόχος είναι να οδηγήσει τον αναγνώστη στην ευτυχία. Συνέχεια του βιβλίου αυτού είναι το "τόλμησε να είσαι ευτυχισμένος" το οποίο στην ουσία δεν είναι ακριβώς συνέχεια, αλλά πιο πολύ εστιασμένη επεξήγηση παραμέτρων του πρώτου.
Χάνει ένα αστέρι από εμένα, γιατί θα λεγα πως ο νέος στους εικονικούς διαλόγους, θα μπορούσε να θέσει μερικές φορές πιο εύστοχες ενστάσεις στο φιλόσοφο, και να γίνει η συζήτηση πιο ολοκληρωμένη, αλλά αν θα γινόταν αυτό, μάλλον θα αποκάλυπτε και κάποιες αδυναμίες (κατα την άποψή μου) στην εφαρμογή της ατομικής ψυχολογίας του Άντλερ.
EDIT:
Το στόχο του πάντως, να οδηγήσει τον αναγνώστη στην ευτυχία, δε νομίζω οτι τον πετυχαίνει. Απλά δεν έχασε από εμένα κανένα άλλο αστέρι εξαιτίας αυτού, επειδή έστω και έτσι περνάει πολύ χρήσιμες ιδέες και πιστεύω οτι πραγματικά αξίζει η ανάγνωσή του.
