Купих го от отчаяние, тъй като нашето малко дете скоро ще навърши една година (продължаваме да кърмим, що се отнася до млякото, освен твърдата храна) и за съжаление, сънят му все още е фрагментиран, събуждайки се на всеки час и половина.
Тази конкретна книга е, освен нехуманна и непълна, защото не разглежда ситуациите на кърмени бебета.
Освен това, тя пропагандира метода на контролирано плач. Детето плаче 3 до 4 дни (щастливият сценарий) непрекъснато в креватчето си, и след като реши, че независимо колко много плаче, вика, повръща и т.н., няма да постигне своето, ще спре да плаче и просто ще интернализира всякаква тревожност от този момент нататък. Излишно е да се казва, че гледачът не го вдига, не му дава вода, не прави абсолютно нищо, просто стои до него и му говори... 'сега те учим да спиш...' и настъпва хаос. Ужасно обучение за сън...
Това е за родители, които могат да понесат да чуят детето си да плаче с хлипания (не всички бебета са еднакви, някои плачат малко, а други повече), но са решени да пречупят волята на бебето и да му покажат кой наистина е шефът... Книгата твърди, че детето може да плаче дълго време, но не трябва да се поддаваме... Оставянето на бебе да плаче, дори и да сте до него, за дълго време е злоупотреба. Точка. И всичко останало са нещастни находки, за да се прикрие психичната, нервната и физическата недостатъчност на родителя, който иска бързо решение... Това е известната поговорка "Нека плаче малко." Разбира се... Този подход е по-лесен от това постоянно да се предоставя нежност... Лично аз съм за автономията на детето в съня, обаче по начин, който не причинява стрес на детето, независимо колко дълго отнема този процес... С две думи, след като прочетох тази книга два пъти, за да се уверя, че разбирам значението, признавам, че в нашата ситуация тя не само че нямаше ефект, но причини по-големи щети по време на двата часа, в които я приложихме... Съжалявам, че не можем да понесем образа на бебе, давещо се в сълзи, седейки в креватчето с вдигнати ръце, за да бъде вдигнато... Няма нищо по-лошо в това, когато говорим за тази възрастова група... Това се възприема като ужасно от тези, които просто не могат да понесат много... Но така са децата... Ненаситни за внимание, любов и нежност, и това е, което всеки родител е призован да управлява по конструктивен начин в тази ценна двупосочна любовна връзка...
Следователно, не го препоръчвам. Това е методът на контролирано плач и нищо друго...
Το αγόρασα έχοντας απελπιστεί, καθώς κλείνει χρόνο ο μικρός μας σε λίγο (συνεχίζουμε με θηλασμό, όσον αφορά στο γάλα εκτός από τις στερεές τροφές) και δυστυχώς ο ύπνος του είναι διακεκομμένος ακόμη, του τύπου ξυπνάει ανα μιάμιση ώρα..
Το συγκεκριμένο βιβλίο είναι, πέρα από απάνθρωπο και ελλιπές διότι δεν αναφέρεται στις περιοτωσεις μωρών που θηλάζουν.
Εκτός από αυτό αναδεικνύει τη μέθοδο ελεγχόμενου κλαματος. Το πάιδι χτυπιεται 3 με 4 μέρες (το ευτυχες σενάριο) συνεχόμενα στην κουνια του και αφού πάρει απόφαση ότι όσο και να κλαψει, φωνάξει, κάνει εμετό κλπ κλπ, δε θα περάσει το δικό του, θα σταματήσει το κλάμα και απλά θα εσωτερικέυει ό, τι άγχος έχει από εκείνο το χρονικο σημείο κι έπειτα.. Εννοείται ότι ο φροντιστής του δεν το παίρνει αγκαλιά, δεν του δίνει νερό δεν κάνει τπτ απολύτως απλά είναι δίπλα του και του μιλάει.. 'τώρα σε μαθαίνουμε να κοιμάσαι..' και από πίσω ο χαμός.. Τρομερή εκπαίδευση ύπνου...
Είναι για γονείς που αντέχουν να ακούνε το παιδί τους να κλαιει με λυγμούς (δεν είναι όλα τα μωρά ίδια αλλά κλαινε λίγο και άλλα πιο πολύ) αλλά είναι αποφασισμένοι να σπάσουν το τσαμπουκά στο βρέφος και να του δείξουν ποιος κάνει πραγνατικα κουμάντο... Στο βιβλίο γράφει ότι μπορεί το παιδί να κλαιει για ώρα αλλά δεν πρεπει να υποκυψουμε..Το να αφηνεις ένα μωρό να κλαιει, ακόμα κι αν είσαι δίπλα του, για ώρα είναι κακοποίηση. Τελεία. Και όλα τα υπόλοιπα είναι ευρήματα άτυχη για να καλύψει ο γονιός που θέλει τη γρήγορη λυση την ψυχική, νευρική και σωματική ανεπαρκεια του.. Είναι το γνωστό τσιτάτο "Άσε το και λίγο να κλάψει". Φυσικά... Πιο εύκολη είναι αυτή η αντιμετώπιση από τη συνεχή προσφορά τρυφερότητας.. Προσωπικά είμαι υπέρ της αυτονομησης του παιδιού στον ύπνο, ωστόσο με τρόπο που δε θα προακαλεσει στρες στο ίδιο το παιδί, όσο χρόνο κι αν απαιτεί αυτή η διαδικασία.. Με λίγα λόγια, έχοντας διαβάσει δις το εν λόγω βιβλίο, προκειμένου να σιγουρευτώ ότι έχω καταλάβει τα νοήματα, ομολογώ πως στη δικη μας περιοτωση οχι μόνο δεν είχε αποτέλεσμα αλλά έκανε για το 2ωρο εκείνο που το εφαρμόσαμε μεγαλύτερη ζημιά.. Συγγνώμη που δεν αντέχουμε στην εικόνα ενός μωρού να πνίγεται στο κλάμα καθιστός στην κούνια με τα χερια υψωμενα να το πάρουμε αγκαλιά.. Δεν υπάρχει τίποτα χείριστικο σε αυτό όταν μιλάμε για αυτό το ηλικιακο φάσμα.. Χείριστικο το βλέπουν όσοι απλά δεν μπορούν πολλά πολλά... Αλλά έτσι είναι τα παιδιά.. Αχόρταγα προσοχής, αγάπης και τρυφερότητας και αυτό είναι που καλείται κάθε γονιός να διαχειριστεί με εποιοκοδομητικο τρόπο σε αυτή την πολύτιμη αμφίδρομης αγάπης σχέση...
Συνεπώς δεν το προτείνω. Είναι η μέθοδος ελεγχόμενου κλαματος και τίποτε άλλο..