Задайте местоположението за доставка, за да видите продуктите според вашето избиране.
Безплатна доставка за пратки над 100€!
Научи повече
Матю живее в Пижом, малко извън Париж, с семейството си. Всеки ден се прибира пеша от училище и един ден забелязва много обувки пред джамията в града. Матю си прави собствена, нова игра, опитвайки...
Матю живее в Пижом, малко извън Париж, с семейството си. Всеки ден се прибира пеша от училище и един ден забелязва много обувки пред джамията в града. Матю си прави собствена, нова игра, опитвайки всеки ден по една двойка. С този експеримент тя ще научи и ще започне да чувства какво е да се влезе в обувките, а понякога и на мястото, на другия. Нежна книга за...
Възраст
от 5 години години
Тема
Емоционална интелигентност, разнообразие, образователни
Брой страници
36
Корица
Твърда корица
Година на публикуване
2019
Издател
Ikaros
Вече е в количката от друг магазин
Няма проблем, стига да е в рамките на 14 дни. Ще дойдем да го вземем или можете да изберете Skroutz Point, който ви подхожда, напълно безплатно до 2 пъти годишно, и ще ви върнем парите.
Матю живее в Пижом, малко извън Париж, с семейството си. Всеки ден се прибира пеша от училище и един ден забелязва много обувки пред джамията в града. Матю си прави собствена, нова игра, опитвайки всеки ден по една двойка. С този експеримент тя ще научи и ще започне да чувства какво е да се влезе в обувките, а понякога и на мястото, на другия. Нежна книга за емпатия и взаимно разбиране от автора на книгата „Кутията на Силан“, с особената илюстрация на Фотини Тику.
Спецификациите са събрани от официални уебсайтове на производителите. Моля, проверете ги, преди да продължите с окончателната си покупка. Ако забележите някакъв проблем, докладвайте го тук.
Една от най-добрите книги, които имаме в детската си библиотека. Може би посланието е "тежко" за децата на тази възраст, но смяната с обувките го прави интересно и могат да го следят.
Ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουμε στην παιδική βιβλιοθήκη μας. Μπορεί το μήνυμα να είναι "βαρύ" για τα παιδιά αυτής της ηλικίας αλλά η εναλλαγή με τα παπούτσια το κάνει ενδιαφέρον και μπορούν να το παρακολουθήσουν.
Чудесна книга за емпатията и какво означава да влезеш в обувките на другия, което в началото се случва буквално, а след това метафорично. Подходяща е за четене от детската градина до началното училище, където децата могат по-добре да разберат понятието. Някои бяха критични към това, че в историята има джамия, но може би това говори повече за собствените им страхове, отколкото за самата книга, която ясно говори за емпатия и приемане.
Υπέροχο βιβλίο για την ενσυναίσθηση και το τι σημαίνει να μπαίνω στα παπούτσια του άλλου, που στην αρχή αυτό διαδραματίζεται κυριολεκτικά και στη συνέχεια μεταφορικά. Διαβάζεται από νηπιαγωγείο μέχρι και δημοτικό. όπου μπορούν να αντιληφθούν καλύτερα την έννοια. Κάποιοι στάθηκαν επικριτικά στο ότι στην ιστορία υπάρχει τζαμί, ίσως αυτό να λέει περισσότερα για τις δικές τους φοβίες παρά για το ίδιο το βιβλίο, που μιλά ξεκάθαρα για ενσυναίσθηση και αποδοχή.
Едно малко момиче, Матю, живее малко извън Париж. Всеки ден се прибира сама от училище. Един ден минава покрай една джамия и се впечатлява от обувките, които вижда на входа ѝ. Оттогава всеки ден ходи до джамията и пробва обувките на другите. Опитва се да открие пола, характеристиките и психиката на техните собственици. Един петък майка ѝ ѝ обещава, че ще излязат заедно на разходка. Но поради работа не успява и Матю се ядосва много. Когато на следващия ден вижда обувките на майка си в коридора и ги пробва, разбира много неща...
Една красива детска книга, която учи децата по умен и оригинален начин на една концепция, която в наши дни е рядкост. Емпатията! Способността на някого да се постави на мястото на другия, в обувките на другия, както прави Матю!
Споменаването на джамията изобщо не ме притесни... Напротив, даде ми възможност да говоря на децата си за другите религии и различните молитвени сгради. Както и за специални обичаи, като това, че преди да влезем в джамия, от уважение трябва да събуем обувките си.
Въпреки че темата на книгата е много силна, за мен илюстрациите са слаби и мрачни. Цветовете ми създават меланхолия и според мен не помагат на децата да се съсредоточат върху същността.
Същото мнение имам и за корицата...
Едно от момченцата ми обаче забеляза нещо по страниците, което много ми хареса. Има смесена техника в илюстрациите, т.е. някои са скици, а други са снимки. Нещо като колаж!
Въпреки че книгата е подходяща за деца от петгодишна възраст, моите деца (които са на пет и половина) не разбраха веднага посланието ѝ. Прочетохме я няколко пъти и проведохме някои разговори за емпатията и за това как се поставяме на мястото на другия.
Със сигурност това е поучителна книга, подходяща за малки деца, просто лично мен не ме спечели...
Може би защото, когато аз посетих джамия, имаше неприятна миризма от многото обувки, оставени отвън, което ми остави неприятно усещане... Така че, докато четях тази книга, се почувствах малко странно...
Със сигурност не бих пробвала чужди обувки, освен тези на майка ми, както направи Матю накрая!
Ένα μικρό κορίτσι, η Ματού, μένει λίγο έξω από το Παρίσι. Κάθε μέρα γυρίζει μόνη της από το σχολείο. Μια μέρα, περνάει από ένα τζαμί κι εντυπωσιάζεται από τα παπούτσια που βλέπει στην είσοδό του. Από τότε, καθημερινά πηγαίνει στο τζαμί και δοκιμάζει τα παπούτσια των άλλων. Προσπαθεί να ανακαλύψει το φύλο, τα χαρακτηριστικά και την ψυχοσύνθεση των κατόχων τους. Μία Παρασκευή, η μαμά της, της είχε υποσχεθεί ότι θα πάνε βόλτα μαζί. Λόγω δουλειάς όμως δεν τα καταφέρνει και η Ματού θυμώνει πολύ. Όταν την επόμενη μέρα, βλέπει στον διάδρομο τα παπούτσια της μητέρας της και τα δοκιμάζει, καταλαβαίνει πολλά...
Ένα όμορφο παιδικό βιβλίο που μαθαίνει στα παιδάκια, με έξυπνο και πρωτότυπο τρόπο, μία έννοια που στις μέρες μας είναι δυσεύρετη. Την ενσυναίσθηση! Την ικανότητα δηλαδή κάποιου να μπαίνει στη θέση του άλλου, στα παπούτσια του άλλου, όπως κάνει η Ματού!
Η αναφορά στο τζαμί, δεν με ενόχλησε καθόλου… Απεναντίας, μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω στα παιδάκια μου για τις άλλες θρησκείες και τα διαφορετικά κτίρια λατρείας. Όπως επίσης για ιδιαίτερες συνήθειες, όπως ότι πριν μπούμε σε ένα τζαμί, από σεβασμό, πρέπει να βγάλουμε τα παπούτσια μας.
Αν και το θέμα του βιβλίου είναι πολύ δυνατό, για εμένα η εικονογράφηση είναι αδύναμη και μουντή. Τα χρώματα μου δημιουργούν μελαγχολία και κατά την δική μου άποψη δεν βοηθούν τα παιδιά να συγκεντρωθούν στην ουσία.
Την ίδια ακριβώς άποψη έχω και για το εξώφυλλο...
Ένα από τα αγοράκια μου όμως παρατήρησε κάτι στις σελίδες που μου αρέσει πολύ. Υπάρχει μεικτή τεχνική στην εικονογράφηση, δηλαδή, κάποια είναι σκίτσα, ενώ κάποια άλλα είναι φωτογραφίες. Κάτι σαν κολάζ!
Αν και το βιβλίο είναι κατάλληλο για παιδάκια από πέντε ετών, τα παιδάκια μου (που είναι πεντέμισι) δεν κατάλαβαν αμέσως το μήνυμά του. Το διαβάσαμε αρκετές φορές και κάναμε και κάποιες συζητήσεις για την ενσυναίσθηση και για το πώς μπαίνουμε στην θέση του άλλου.
Σίγουρα, είναι ένα διδακτικό βιβλίο κατάλληλο για μικρά παιδιά, απλά προσωπικά, δεν με κέρδισε...
Ίσως γιατί όταν εγώ είχα επισκεφθεί ένα τζαμί, υπήρχε μία ενοχλητική μυρωδιά, από τα πολλά παπούτσια που είχαν αφήσει έξω, που μου άφησε μία άσχημη αίσθηση... Διαβάζοντας λοιπόν αυτό το βιβλίο, ένιωσα λίγο περίεργα...
Σίγουρα δεν θα δοκίμαζα κανένα ξένο παπούτσι, εκτός της μαμάς μου, όπως έκανε στο τέλος η Ματού!
Следващата книга на Халикия логично ще говори за Корана и джихада, само за да запознае децата. Тоест, обувките могат да бъдат свързани само с джамията, която постоянно се споменава, и с никакво друго място, например магазин. Бих казал повече за очевидното и мотивациите зад такива избори, особено в детските книги, но ще спра тук.
Το επόμενο βιβλίο της Χαλικιά λογικά θα μιλάει για το κοράνι και για την τζιχαντ, έτσι για να εξοικειώνονται τα παιδιά. Δηλαδή τα παπούτσια μπορούσαν να συνδεθούν μόνο με το τζαμί που αναφέρεται συνεχώς, και με κανένα άλλο μέρος, πχ μαγαζί. Θα έλεγα περισσότερα για τα αυτονόητα και τα κίνητρα τέτοιων επιλογών ειδικά σε παιδικά βιβλία αλλά το σταματώ εδώ.
Въпреки че не съм въодушевен от споменаването на мечето в историята, все пак, то служи като възможност за детето да се вмъкне в майчините обувки и да я разбере.
Αν κ δεν τρελαίνομαι που αναφέρει η ιστορία για τζαμί, εν τούτοις αποτελεί αυτό η αφορμή για να έρθει το παιδί στη θέση της μητέρας του και να την καταλάβει.
Изумителна възможност за запознаване с другите религии, които съществуват сред нас в мултикултурния свят, в който живеем.
Καταπληκτικό και ευκαιρία και για γνωριμία με άλλα είδη θρησκείας που υπάρχουν ανάμεσα μας στον πολυπολιτισμικό κόσμο που ζούμε.
Потвърдена покупка
Отлична книга. Предава съобщението на децата по много красив начин!
Εξαιρετικό βιβλίο. Περνάει το μήνυμα στα παιδιά με πολύ όμορφο τρόπο!
Чудесна книга, пълна със значими прозрения!
Υπέροχο βιβλίο γεμάτο νοήματα!
Потвърдена покупка
Добро с добра илюстрация
Καλό με καλή εικονογράφηση
Потвърдена покупка
Страхотна книга, пълна със смисъл.. Идеална за деца от детската градина..
Φοβερό βιβλίο γεμάτο νόημα.. Τέλειο για παιδιά νηπιαγωγείου..
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Една от най-добрите книги, които имаме в детската си библиотека. Може би посланието е "тежко" за децата на тази възраст, но смяната с обувките го прави интересно и могат да го следят.
Ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουμε στην παιδική βιβλιοθήκη μας. Μπορεί το μήνυμα να είναι "βαρύ" για τα παιδιά αυτής της ηλικίας αλλά η εναλλαγή με τα παπούτσια το κάνει ενδιαφέρον και μπορούν να το παρακολουθήσουν.
Чудесна книга за емпатията и какво означава да влезеш в обувките на другия, което в началото се случва буквално, а след това метафорично. Подходяща е за четене от детската градина до началното училище, където децата могат по-добре да разберат понятието. Някои бяха критични към това, че в историята има джамия, но може би това говори повече за собствените им страхове, отколкото за самата книга, която ясно говори за емпатия и приемане.
Υπέροχο βιβλίο για την ενσυναίσθηση και το τι σημαίνει να μπαίνω στα παπούτσια του άλλου, που στην αρχή αυτό διαδραματίζεται κυριολεκτικά και στη συνέχεια μεταφορικά. Διαβάζεται από νηπιαγωγείο μέχρι και δημοτικό. όπου μπορούν να αντιληφθούν καλύτερα την έννοια. Κάποιοι στάθηκαν επικριτικά στο ότι στην ιστορία υπάρχει τζαμί, ίσως αυτό να λέει περισσότερα για τις δικές τους φοβίες παρά για το ίδιο το βιβλίο, που μιλά ξεκάθαρα για ενσυναίσθηση και αποδοχή.
Едно малко момиче, Матю, живее малко извън Париж. Всеки ден се прибира сама от училище. Един ден минава покрай една джамия и се впечатлява от обувките, които вижда на входа ѝ. Оттогава всеки ден ходи до джамията и пробва обувките на другите. Опитва се да открие пола, характеристиките и психиката на техните собственици. Един петък майка ѝ ѝ обещава, че ще излязат заедно на разходка. Но поради работа не успява и Матю се ядосва много. Когато на следващия ден вижда обувките на майка си в коридора и ги пробва, разбира много неща...
Една красива детска книга, която учи децата по умен и оригинален начин на една концепция, която в наши дни е рядкост. Емпатията! Способността на някого да се постави на мястото на другия, в обувките на другия, както прави Матю!
Споменаването на джамията изобщо не ме притесни... Напротив, даде ми възможност да говоря на децата си за другите религии и различните молитвени сгради. Както и за специални обичаи, като това, че преди да влезем в джамия, от уважение трябва да събуем обувките си.
Въпреки че темата на книгата е много силна, за мен илюстрациите са слаби и мрачни. Цветовете ми създават меланхолия и според мен не помагат на децата да се съсредоточат върху същността.
Същото мнение имам и за корицата...
Едно от момченцата ми обаче забеляза нещо по страниците, което много ми хареса. Има смесена техника в илюстрациите, т.е. някои са скици, а други са снимки. Нещо като колаж!
Въпреки че книгата е подходяща за деца от петгодишна възраст, моите деца (които са на пет и половина) не разбраха веднага посланието ѝ. Прочетохме я няколко пъти и проведохме някои разговори за емпатията и за това как се поставяме на мястото на другия.
Със сигурност това е поучителна книга, подходяща за малки деца, просто лично мен не ме спечели...
Може би защото, когато аз посетих джамия, имаше неприятна миризма от многото обувки, оставени отвън, което ми остави неприятно усещане... Така че, докато четях тази книга, се почувствах малко странно...
Със сигурност не бих пробвала чужди обувки, освен тези на майка ми, както направи Матю накрая!
Ένα μικρό κορίτσι, η Ματού, μένει λίγο έξω από το Παρίσι. Κάθε μέρα γυρίζει μόνη της από το σχολείο. Μια μέρα, περνάει από ένα τζαμί κι εντυπωσιάζεται από τα παπούτσια που βλέπει στην είσοδό του. Από τότε, καθημερινά πηγαίνει στο τζαμί και δοκιμάζει τα παπούτσια των άλλων. Προσπαθεί να ανακαλύψει το φύλο, τα χαρακτηριστικά και την ψυχοσύνθεση των κατόχων τους. Μία Παρασκευή, η μαμά της, της είχε υποσχεθεί ότι θα πάνε βόλτα μαζί. Λόγω δουλειάς όμως δεν τα καταφέρνει και η Ματού θυμώνει πολύ. Όταν την επόμενη μέρα, βλέπει στον διάδρομο τα παπούτσια της μητέρας της και τα δοκιμάζει, καταλαβαίνει πολλά...
Ένα όμορφο παιδικό βιβλίο που μαθαίνει στα παιδάκια, με έξυπνο και πρωτότυπο τρόπο, μία έννοια που στις μέρες μας είναι δυσεύρετη. Την ενσυναίσθηση! Την ικανότητα δηλαδή κάποιου να μπαίνει στη θέση του άλλου, στα παπούτσια του άλλου, όπως κάνει η Ματού!
Η αναφορά στο τζαμί, δεν με ενόχλησε καθόλου… Απεναντίας, μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω στα παιδάκια μου για τις άλλες θρησκείες και τα διαφορετικά κτίρια λατρείας. Όπως επίσης για ιδιαίτερες συνήθειες, όπως ότι πριν μπούμε σε ένα τζαμί, από σεβασμό, πρέπει να βγάλουμε τα παπούτσια μας.
Αν και το θέμα του βιβλίου είναι πολύ δυνατό, για εμένα η εικονογράφηση είναι αδύναμη και μουντή. Τα χρώματα μου δημιουργούν μελαγχολία και κατά την δική μου άποψη δεν βοηθούν τα παιδιά να συγκεντρωθούν στην ουσία.
Την ίδια ακριβώς άποψη έχω και για το εξώφυλλο...
Ένα από τα αγοράκια μου όμως παρατήρησε κάτι στις σελίδες που μου αρέσει πολύ. Υπάρχει μεικτή τεχνική στην εικονογράφηση, δηλαδή, κάποια είναι σκίτσα, ενώ κάποια άλλα είναι φωτογραφίες. Κάτι σαν κολάζ!
Αν και το βιβλίο είναι κατάλληλο για παιδάκια από πέντε ετών, τα παιδάκια μου (που είναι πεντέμισι) δεν κατάλαβαν αμέσως το μήνυμά του. Το διαβάσαμε αρκετές φορές και κάναμε και κάποιες συζητήσεις για την ενσυναίσθηση και για το πώς μπαίνουμε στην θέση του άλλου.
Σίγουρα, είναι ένα διδακτικό βιβλίο κατάλληλο για μικρά παιδιά, απλά προσωπικά, δεν με κέρδισε...
Ίσως γιατί όταν εγώ είχα επισκεφθεί ένα τζαμί, υπήρχε μία ενοχλητική μυρωδιά, από τα πολλά παπούτσια που είχαν αφήσει έξω, που μου άφησε μία άσχημη αίσθηση... Διαβάζοντας λοιπόν αυτό το βιβλίο, ένιωσα λίγο περίεργα...
Σίγουρα δεν θα δοκίμαζα κανένα ξένο παπούτσι, εκτός της μαμάς μου, όπως έκανε στο τέλος η Ματού!
Следващата книга на Халикия логично ще говори за Корана и джихада, само за да запознае децата. Тоест, обувките могат да бъдат свързани само с джамията, която постоянно се споменава, и с никакво друго място, например магазин. Бих казал повече за очевидното и мотивациите зад такива избори, особено в детските книги, но ще спра тук.
Το επόμενο βιβλίο της Χαλικιά λογικά θα μιλάει για το κοράνι και για την τζιχαντ, έτσι για να εξοικειώνονται τα παιδιά. Δηλαδή τα παπούτσια μπορούσαν να συνδεθούν μόνο με το τζαμί που αναφέρεται συνεχώς, και με κανένα άλλο μέρος, πχ μαγαζί. Θα έλεγα περισσότερα για τα αυτονόητα και τα κίνητρα τέτοιων επιλογών ειδικά σε παιδικά βιβλία αλλά το σταματώ εδώ.
Въпреки че не съм въодушевен от споменаването на мечето в историята, все пак, то служи като възможност за детето да се вмъкне в майчините обувки и да я разбере.
Αν κ δεν τρελαίνομαι που αναφέρει η ιστορία για τζαμί, εν τούτοις αποτελεί αυτό η αφορμή για να έρθει το παιδί στη θέση της μητέρας του και να την καταλάβει.
Матю живее в Пижом, малко извън Париж, с семейството си. Всеки ден се прибира пеша от училище и един ден забелязва много обувки пред джамията в града. Матю си прави собствена, нова игра, опитвайки всеки ден по една двойка. С този експеримент тя ще научи и ще започне да чувства какво е да се влезе в обувките, а понякога и на мястото, на другия. Нежна книга за емпатия и взаимно разбиране от автора на книгата „Кутията на Силан“, с особената илюстрация на Фотини Тику.
Спецификациите са събрани от официални уебсайтове на производителите. Моля, проверете ги, преди да продължите с окончателната си покупка. Ако забележите някакъв проблем, докладвайте го тук.
Една от най-добрите книги, които имаме в детската си библиотека. Може би посланието е "тежко" за децата на тази възраст, но смяната с обувките го прави интересно и могат да го следят.
Ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουμε στην παιδική βιβλιοθήκη μας. Μπορεί το μήνυμα να είναι "βαρύ" για τα παιδιά αυτής της ηλικίας αλλά η εναλλαγή με τα παπούτσια το κάνει ενδιαφέρον και μπορούν να το παρακολουθήσουν.
Чудесна книга за емпатията и какво означава да влезеш в обувките на другия, което в началото се случва буквално, а след това метафорично. Подходяща е за четене от детската градина до началното училище, където децата могат по-добре да разберат понятието. Някои бяха критични към това, че в историята има джамия, но може би това говори повече за собствените им страхове, отколкото за самата книга, която ясно говори за емпатия и приемане.
Υπέροχο βιβλίο για την ενσυναίσθηση και το τι σημαίνει να μπαίνω στα παπούτσια του άλλου, που στην αρχή αυτό διαδραματίζεται κυριολεκτικά και στη συνέχεια μεταφορικά. Διαβάζεται από νηπιαγωγείο μέχρι και δημοτικό. όπου μπορούν να αντιληφθούν καλύτερα την έννοια. Κάποιοι στάθηκαν επικριτικά στο ότι στην ιστορία υπάρχει τζαμί, ίσως αυτό να λέει περισσότερα για τις δικές τους φοβίες παρά για το ίδιο το βιβλίο, που μιλά ξεκάθαρα για ενσυναίσθηση και αποδοχή.
Едно малко момиче, Матю, живее малко извън Париж. Всеки ден се прибира сама от училище. Един ден минава покрай една джамия и се впечатлява от обувките, които вижда на входа ѝ. Оттогава всеки ден ходи до джамията и пробва обувките на другите. Опитва се да открие пола, характеристиките и психиката на техните собственици. Един петък майка ѝ ѝ обещава, че ще излязат заедно на разходка. Но поради работа не успява и Матю се ядосва много. Когато на следващия ден вижда обувките на майка си в коридора и ги пробва, разбира много неща...
Една красива детска книга, която учи децата по умен и оригинален начин на една концепция, която в наши дни е рядкост. Емпатията! Способността на някого да се постави на мястото на другия, в обувките на другия, както прави Матю!
Споменаването на джамията изобщо не ме притесни... Напротив, даде ми възможност да говоря на децата си за другите религии и различните молитвени сгради. Както и за специални обичаи, като това, че преди да влезем в джамия, от уважение трябва да събуем обувките си.
Въпреки че темата на книгата е много силна, за мен илюстрациите са слаби и мрачни. Цветовете ми създават меланхолия и според мен не помагат на децата да се съсредоточат върху същността.
Същото мнение имам и за корицата...
Едно от момченцата ми обаче забеляза нещо по страниците, което много ми хареса. Има смесена техника в илюстрациите, т.е. някои са скици, а други са снимки. Нещо като колаж!
Въпреки че книгата е подходяща за деца от петгодишна възраст, моите деца (които са на пет и половина) не разбраха веднага посланието ѝ. Прочетохме я няколко пъти и проведохме някои разговори за емпатията и за това как се поставяме на мястото на другия.
Със сигурност това е поучителна книга, подходяща за малки деца, просто лично мен не ме спечели...
Може би защото, когато аз посетих джамия, имаше неприятна миризма от многото обувки, оставени отвън, което ми остави неприятно усещане... Така че, докато четях тази книга, се почувствах малко странно...
Със сигурност не бих пробвала чужди обувки, освен тези на майка ми, както направи Матю накрая!
Ένα μικρό κορίτσι, η Ματού, μένει λίγο έξω από το Παρίσι. Κάθε μέρα γυρίζει μόνη της από το σχολείο. Μια μέρα, περνάει από ένα τζαμί κι εντυπωσιάζεται από τα παπούτσια που βλέπει στην είσοδό του. Από τότε, καθημερινά πηγαίνει στο τζαμί και δοκιμάζει τα παπούτσια των άλλων. Προσπαθεί να ανακαλύψει το φύλο, τα χαρακτηριστικά και την ψυχοσύνθεση των κατόχων τους. Μία Παρασκευή, η μαμά της, της είχε υποσχεθεί ότι θα πάνε βόλτα μαζί. Λόγω δουλειάς όμως δεν τα καταφέρνει και η Ματού θυμώνει πολύ. Όταν την επόμενη μέρα, βλέπει στον διάδρομο τα παπούτσια της μητέρας της και τα δοκιμάζει, καταλαβαίνει πολλά...
Ένα όμορφο παιδικό βιβλίο που μαθαίνει στα παιδάκια, με έξυπνο και πρωτότυπο τρόπο, μία έννοια που στις μέρες μας είναι δυσεύρετη. Την ενσυναίσθηση! Την ικανότητα δηλαδή κάποιου να μπαίνει στη θέση του άλλου, στα παπούτσια του άλλου, όπως κάνει η Ματού!
Η αναφορά στο τζαμί, δεν με ενόχλησε καθόλου… Απεναντίας, μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω στα παιδάκια μου για τις άλλες θρησκείες και τα διαφορετικά κτίρια λατρείας. Όπως επίσης για ιδιαίτερες συνήθειες, όπως ότι πριν μπούμε σε ένα τζαμί, από σεβασμό, πρέπει να βγάλουμε τα παπούτσια μας.
Αν και το θέμα του βιβλίου είναι πολύ δυνατό, για εμένα η εικονογράφηση είναι αδύναμη και μουντή. Τα χρώματα μου δημιουργούν μελαγχολία και κατά την δική μου άποψη δεν βοηθούν τα παιδιά να συγκεντρωθούν στην ουσία.
Την ίδια ακριβώς άποψη έχω και για το εξώφυλλο...
Ένα από τα αγοράκια μου όμως παρατήρησε κάτι στις σελίδες που μου αρέσει πολύ. Υπάρχει μεικτή τεχνική στην εικονογράφηση, δηλαδή, κάποια είναι σκίτσα, ενώ κάποια άλλα είναι φωτογραφίες. Κάτι σαν κολάζ!
Αν και το βιβλίο είναι κατάλληλο για παιδάκια από πέντε ετών, τα παιδάκια μου (που είναι πεντέμισι) δεν κατάλαβαν αμέσως το μήνυμά του. Το διαβάσαμε αρκετές φορές και κάναμε και κάποιες συζητήσεις για την ενσυναίσθηση και για το πώς μπαίνουμε στην θέση του άλλου.
Σίγουρα, είναι ένα διδακτικό βιβλίο κατάλληλο για μικρά παιδιά, απλά προσωπικά, δεν με κέρδισε...
Ίσως γιατί όταν εγώ είχα επισκεφθεί ένα τζαμί, υπήρχε μία ενοχλητική μυρωδιά, από τα πολλά παπούτσια που είχαν αφήσει έξω, που μου άφησε μία άσχημη αίσθηση... Διαβάζοντας λοιπόν αυτό το βιβλίο, ένιωσα λίγο περίεργα...
Σίγουρα δεν θα δοκίμαζα κανένα ξένο παπούτσι, εκτός της μαμάς μου, όπως έκανε στο τέλος η Ματού!
Следващата книга на Халикия логично ще говори за Корана и джихада, само за да запознае децата. Тоест, обувките могат да бъдат свързани само с джамията, която постоянно се споменава, и с никакво друго място, например магазин. Бих казал повече за очевидното и мотивациите зад такива избори, особено в детските книги, но ще спра тук.
Το επόμενο βιβλίο της Χαλικιά λογικά θα μιλάει για το κοράνι και για την τζιχαντ, έτσι για να εξοικειώνονται τα παιδιά. Δηλαδή τα παπούτσια μπορούσαν να συνδεθούν μόνο με το τζαμί που αναφέρεται συνεχώς, και με κανένα άλλο μέρος, πχ μαγαζί. Θα έλεγα περισσότερα για τα αυτονόητα και τα κίνητρα τέτοιων επιλογών ειδικά σε παιδικά βιβλία αλλά το σταματώ εδώ.
Въпреки че не съм въодушевен от споменаването на мечето в историята, все пак, то служи като възможност за детето да се вмъкне в майчините обувки и да я разбере.
Αν κ δεν τρελαίνομαι που αναφέρει η ιστορία για τζαμί, εν τούτοις αποτελεί αυτό η αφορμή για να έρθει το παιδί στη θέση της μητέρας του και να την καταλάβει.
Изумителна възможност за запознаване с другите религии, които съществуват сред нас в мултикултурния свят, в който живеем.
Καταπληκτικό και ευκαιρία και για γνωριμία με άλλα είδη θρησκείας που υπάρχουν ανάμεσα μας στον πολυπολιτισμικό κόσμο που ζούμε.
Потвърдена покупка
Отлична книга. Предава съобщението на децата по много красив начин!
Εξαιρετικό βιβλίο. Περνάει το μήνυμα στα παιδιά με πολύ όμορφο τρόπο!
Чудесна книга, пълна със значими прозрения!
Υπέροχο βιβλίο γεμάτο νοήματα!
Потвърдена покупка
Добро с добра илюстрация
Καλό με καλή εικονογράφηση
Потвърдена покупка
Страхотна книга, пълна със смисъл.. Идеална за деца от детската градина..
Φοβερό βιβλίο γεμάτο νόημα.. Τέλειο για παιδιά νηπιαγωγείου..
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Потвърдена покупка
Една от най-добрите книги, които имаме в детската си библиотека. Може би посланието е "тежко" за децата на тази възраст, но смяната с обувките го прави интересно и могат да го следят.
Ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχουμε στην παιδική βιβλιοθήκη μας. Μπορεί το μήνυμα να είναι "βαρύ" για τα παιδιά αυτής της ηλικίας αλλά η εναλλαγή με τα παπούτσια το κάνει ενδιαφέρον και μπορούν να το παρακολουθήσουν.
Чудесна книга за емпатията и какво означава да влезеш в обувките на другия, което в началото се случва буквално, а след това метафорично. Подходяща е за четене от детската градина до началното училище, където децата могат по-добре да разберат понятието. Някои бяха критични към това, че в историята има джамия, но може би това говори повече за собствените им страхове, отколкото за самата книга, която ясно говори за емпатия и приемане.
Υπέροχο βιβλίο για την ενσυναίσθηση και το τι σημαίνει να μπαίνω στα παπούτσια του άλλου, που στην αρχή αυτό διαδραματίζεται κυριολεκτικά και στη συνέχεια μεταφορικά. Διαβάζεται από νηπιαγωγείο μέχρι και δημοτικό. όπου μπορούν να αντιληφθούν καλύτερα την έννοια. Κάποιοι στάθηκαν επικριτικά στο ότι στην ιστορία υπάρχει τζαμί, ίσως αυτό να λέει περισσότερα για τις δικές τους φοβίες παρά για το ίδιο το βιβλίο, που μιλά ξεκάθαρα για ενσυναίσθηση και αποδοχή.
Едно малко момиче, Матю, живее малко извън Париж. Всеки ден се прибира сама от училище. Един ден минава покрай една джамия и се впечатлява от обувките, които вижда на входа ѝ. Оттогава всеки ден ходи до джамията и пробва обувките на другите. Опитва се да открие пола, характеристиките и психиката на техните собственици. Един петък майка ѝ ѝ обещава, че ще излязат заедно на разходка. Но поради работа не успява и Матю се ядосва много. Когато на следващия ден вижда обувките на майка си в коридора и ги пробва, разбира много неща...
Една красива детска книга, която учи децата по умен и оригинален начин на една концепция, която в наши дни е рядкост. Емпатията! Способността на някого да се постави на мястото на другия, в обувките на другия, както прави Матю!
Споменаването на джамията изобщо не ме притесни... Напротив, даде ми възможност да говоря на децата си за другите религии и различните молитвени сгради. Както и за специални обичаи, като това, че преди да влезем в джамия, от уважение трябва да събуем обувките си.
Въпреки че темата на книгата е много силна, за мен илюстрациите са слаби и мрачни. Цветовете ми създават меланхолия и според мен не помагат на децата да се съсредоточат върху същността.
Същото мнение имам и за корицата...
Едно от момченцата ми обаче забеляза нещо по страниците, което много ми хареса. Има смесена техника в илюстрациите, т.е. някои са скици, а други са снимки. Нещо като колаж!
Въпреки че книгата е подходяща за деца от петгодишна възраст, моите деца (които са на пет и половина) не разбраха веднага посланието ѝ. Прочетохме я няколко пъти и проведохме някои разговори за емпатията и за това как се поставяме на мястото на другия.
Със сигурност това е поучителна книга, подходяща за малки деца, просто лично мен не ме спечели...
Може би защото, когато аз посетих джамия, имаше неприятна миризма от многото обувки, оставени отвън, което ми остави неприятно усещане... Така че, докато четях тази книга, се почувствах малко странно...
Със сигурност не бих пробвала чужди обувки, освен тези на майка ми, както направи Матю накрая!
Ένα μικρό κορίτσι, η Ματού, μένει λίγο έξω από το Παρίσι. Κάθε μέρα γυρίζει μόνη της από το σχολείο. Μια μέρα, περνάει από ένα τζαμί κι εντυπωσιάζεται από τα παπούτσια που βλέπει στην είσοδό του. Από τότε, καθημερινά πηγαίνει στο τζαμί και δοκιμάζει τα παπούτσια των άλλων. Προσπαθεί να ανακαλύψει το φύλο, τα χαρακτηριστικά και την ψυχοσύνθεση των κατόχων τους. Μία Παρασκευή, η μαμά της, της είχε υποσχεθεί ότι θα πάνε βόλτα μαζί. Λόγω δουλειάς όμως δεν τα καταφέρνει και η Ματού θυμώνει πολύ. Όταν την επόμενη μέρα, βλέπει στον διάδρομο τα παπούτσια της μητέρας της και τα δοκιμάζει, καταλαβαίνει πολλά...
Ένα όμορφο παιδικό βιβλίο που μαθαίνει στα παιδάκια, με έξυπνο και πρωτότυπο τρόπο, μία έννοια που στις μέρες μας είναι δυσεύρετη. Την ενσυναίσθηση! Την ικανότητα δηλαδή κάποιου να μπαίνει στη θέση του άλλου, στα παπούτσια του άλλου, όπως κάνει η Ματού!
Η αναφορά στο τζαμί, δεν με ενόχλησε καθόλου… Απεναντίας, μου έδωσε την ευκαιρία να μιλήσω στα παιδάκια μου για τις άλλες θρησκείες και τα διαφορετικά κτίρια λατρείας. Όπως επίσης για ιδιαίτερες συνήθειες, όπως ότι πριν μπούμε σε ένα τζαμί, από σεβασμό, πρέπει να βγάλουμε τα παπούτσια μας.
Αν και το θέμα του βιβλίου είναι πολύ δυνατό, για εμένα η εικονογράφηση είναι αδύναμη και μουντή. Τα χρώματα μου δημιουργούν μελαγχολία και κατά την δική μου άποψη δεν βοηθούν τα παιδιά να συγκεντρωθούν στην ουσία.
Την ίδια ακριβώς άποψη έχω και για το εξώφυλλο...
Ένα από τα αγοράκια μου όμως παρατήρησε κάτι στις σελίδες που μου αρέσει πολύ. Υπάρχει μεικτή τεχνική στην εικονογράφηση, δηλαδή, κάποια είναι σκίτσα, ενώ κάποια άλλα είναι φωτογραφίες. Κάτι σαν κολάζ!
Αν και το βιβλίο είναι κατάλληλο για παιδάκια από πέντε ετών, τα παιδάκια μου (που είναι πεντέμισι) δεν κατάλαβαν αμέσως το μήνυμά του. Το διαβάσαμε αρκετές φορές και κάναμε και κάποιες συζητήσεις για την ενσυναίσθηση και για το πώς μπαίνουμε στην θέση του άλλου.
Σίγουρα, είναι ένα διδακτικό βιβλίο κατάλληλο για μικρά παιδιά, απλά προσωπικά, δεν με κέρδισε...
Ίσως γιατί όταν εγώ είχα επισκεφθεί ένα τζαμί, υπήρχε μία ενοχλητική μυρωδιά, από τα πολλά παπούτσια που είχαν αφήσει έξω, που μου άφησε μία άσχημη αίσθηση... Διαβάζοντας λοιπόν αυτό το βιβλίο, ένιωσα λίγο περίεργα...
Σίγουρα δεν θα δοκίμαζα κανένα ξένο παπούτσι, εκτός της μαμάς μου, όπως έκανε στο τέλος η Ματού!
Следващата книга на Халикия логично ще говори за Корана и джихада, само за да запознае децата. Тоест, обувките могат да бъдат свързани само с джамията, която постоянно се споменава, и с никакво друго място, например магазин. Бих казал повече за очевидното и мотивациите зад такива избори, особено в детските книги, но ще спра тук.
Το επόμενο βιβλίο της Χαλικιά λογικά θα μιλάει για το κοράνι και για την τζιχαντ, έτσι για να εξοικειώνονται τα παιδιά. Δηλαδή τα παπούτσια μπορούσαν να συνδεθούν μόνο με το τζαμί που αναφέρεται συνεχώς, και με κανένα άλλο μέρος, πχ μαγαζί. Θα έλεγα περισσότερα για τα αυτονόητα και τα κίνητρα τέτοιων επιλογών ειδικά σε παιδικά βιβλία αλλά το σταματώ εδώ.
Въпреки че не съм въодушевен от споменаването на мечето в историята, все пак, то служи като възможност за детето да се вмъкне в майчините обувки и да я разбере.
Αν κ δεν τρελαίνομαι που αναφέρει η ιστορία για τζαμί, εν τούτοις αποτελεί αυτό η αφορμή για να έρθει το παιδί στη θέση της μητέρας του και να την καταλάβει.