3.5/5️
Втората книга от поредицата и новелата "Fracture Me" ми правиха компания през последните няколко дни и признавам, че я приключих доста бързо! Интриги, тайни и свят, напомнящ на Divergent, Hunger Games или Maze Runner. Политика, обрати, регулации — хаос в Новото правителство. Лиричен, психологически стил на писане, който за съжаление няма да допадне на много хора, както беше и при мен. Бих я оценил/а с 2 до 3 звезди, защото ми се стори доста странна, но в същото време искам да видя какво ще се случи по-нататък.
Трябва да кажа, че въпреки че бях развълнуван/а и с нетърпение очаквах поредицата да бъде преведена, първата книга не ме спечели на 100%, тъй като ми се стори доста бавна и във формат на дневник. Като цяло до момента установих, че това е поредица, която се развива доста бавно и с много детайли в изграждането на света и героите. Лично на мен не ми е предпочитание, но и не ме дразни. Във втората книга от поредицата Жулиет постепенно открива себе си и силите си в Омега Пойнт, докато изгражда връзки и приятелства и се развива като персонаж. Лично мен все още ме дразни и определено не харесвам Адам, но много ми хареса изграждането на света и дистопията в книгата! Много ми харесаха и сцените с Уорнър, когото търсех на всяка страница! Определено е по-добра книга от първата, много по-пълна с герои, напрегнати и дистопични сцени, докато връзките изглеждат по-силни и развити.
3,5/5️
Το δεύτερο βιβλίο της σειράς και η νουβέλα "Ράγισε με" μου κράτησε συντροφιά τις τελευταίες μέρες και ομολογώ ότι το τελείωσα αρκετά γρήγορα! Ίντριγκες, μυστικοπάθεια και ένας κόσμος που θυμίζει Divergent, Hunger Games ή Maze runner. Πολιτική, plotg twists, κανονισμοί ένας χαμός στη Νέα Διακυβέρνηση. Μία λυρική γραφή ψυχολογικού χαρακτήρα που δεν θα ταιριάξει σε πολλούς δυστυχώς όπως έγινε και σε εμένα. Θα του έβαζα 2 με 3 αστέρια γιατί το βρήκα αρκετά περίεργο όμως ταυτόχρονα θέλω να δω τι θα γίνει παρακάτω.
Οφειλω να πω ότι ενω είχα ενθουσιαστεί και περίμενα πως και πως την σειρά να μεταφραστεί, το πρώτο βιβλίο δεν με κερδισε 100% καθώς το βρήκα αρκετά αργό και σε μορφή ημερολογίου. Γενικα μέχρι στιγμής έχω διαπιστώσει ότι είναι μια σειρά που χτίζεται αρκετά αργά και με αρκετές λεπτομέρειες της κοσμοπλασιας και των χαρακτήρων των πρωταγωνιστων. Προσωπικα δεν είναι κάτι που προτιμώ αλλά δεν με χαλάει κιόλας. Στο 2ο βιβλίο της σειράς η Τζούλιετ βρίσκει σιγά σιγά τον εαυτό της και ανακαλύπτει τις δυνάμεις της στο σημείο Ωμεγα, ενώ καλλιεργεί σχέσεις και φίλες και αναπτύσσεται σαν χαρακτήρας. Προσωπικα εξακολουθώ να τη βρίσκω ενοχλητική και σίγουρα δεν μου αρέσει ο Ανταμ αλλα αγάπησα τη κοσμοπλασια και τη δυστοπια του βιβλίου! Επισης μου άρεσαν τόσο πολύ οι σκηνές με τον Γουόρνερ που τον αναζητούσα σε κάθε σελίδα! Σιγουρα αποτελεί ένα καλύτερο βιβλίο από το 1ο, πολύ πιο γεμάτο με χαρακτήρες, σκηνές αγωνιας και δυστοπιας ενώ οι σχέσεις φαινονται πιο δυνατές και να αναπτύσσονται.