Ако искате вашето дете да няма граници и да не ви е нужно, това е книгата, която трябва да прочетете.
Въведението е прекрасно. То ме разтърси дълбоко. Останалата част от книгата може да бъде съкратена до около 20 страници, или дори само с едно изречение: Наблюдавайте бебето, преди да се намесите. За съжаление, според мен това е повтаряща се, непрактична философия, която е 100% лична интерпретация на авторката за метода на Монтесори, в която тя ясно въвежда чужди идеи с неизвестен произход. Да, съдържа някои интересни мисли, но е насочена към богати родители (въпреки че твърди обратното), с безкрайно време и без никакви отговорности.
Нещо много основно е, че липсва цел. Казва, че не има за цел да направи детето да постигне целите си по-рано, а да ги постигне в своето си време. Въпреки това, говори с изключително емфатичен тон, криминализирайки човешкото намеса и родителския инстинкт, като ви накарва да вярвате, че пречите на развитието на детето си, ако поставите някакви разумни граници.
Съжалявам, но искам детето ми да ми е нужно, точно както аз съм им нужен, моят партньор и моите родители.
В заключение. Ако сте педагог, акушерка или детегледачка без деца, прочетете я. Ако сте нов родител като нас, прочетете само въведението. Вярвайте ми, няма да пропуснете нищо. Ако настоявате, прочетете я, но игнорирайте всички (не)практични препоръки.
Αν θέλετε το παιδί σας να μην έχει κανένα όριο και να μη σας έχει ανάγκη, αυτό είναι το βιβλίο που πρέπει να διαβάσετε.
Η εισαγωγή είναι υπέροχη. Με συγκίνησε βαθιά. Όλο το υπόλοιπο βιβλίο θα μπορούσε να συμπτυχθεί σε καμία 20αρια σελίδες. Ή ίσως και σε μόνο μία φράση: Παρατηρήστε το μωρό πριν παρέμβετε. Δυστυχώς, είναι ένα επαναλαμβανόμενο, ανεφάρμοστο φιλοσόφημα, που κατά τη γνώμη μου αποτελεί 100% προσωπική ερμηνεία της συγγραφέως για τη μέθοδο Μοντεσσόρι, στην οποία εμφανώς εισάγει ξένες ιδέες αγνώστου προέλευσης. Ναι, περιέχει κάποιες ενδιαφέρουσες σκέψεις, αλλά απευθύνεται σε εύπορους γονείς (αν και υποστηρίζει το αντίθετο) με άπειρο χρόνο και καθόλου ευθύνες.
Κάτι πολύ βασικό είναι ότι στερείται σκοπού. Λέει ότι δεν αποσκοπεί στο να κάνει το παιδί να επιτύχει στόχους νωρίτερα, αλλά να τους πετύχει στον δικό του χρόνο. Παρ' όλα αυτά, μιλάει με εξαιρετικά εμφατικό ύφος, εγκληματοποιώντας την ανθρώπινη παρέμβαση και το γονεϊκό ένστικτο, κάνοντας σε να πιστεύεις ότι εμποδίζεις την ανάπτυξη του παιδίου σου αν θέτεις κάποια λογικά όρια.
Λυπάμαι, αλλά θέλω το παιδί μου να με έχει ανάγκη, όπως κι εγώ έχω ανάγκη αυτό, τη σύντροφό μου και τους γονείς μου.
Συνοψίζοντας. Αν είστε εκπαιδευτικός, μαία ή baby sitter χωρίς παιδιά, διαβάστε το. Αν είστε νέος γονέας όπως εμείς, διαβάστε μόνο την εισαγωγή. Πιστέψτε με, δε θα χάσετε τίποτα. Αν επιμένετε, διαβάστε το, αλλά αγνοήστε όλες τις (μη) πρακτικές εισηγήσεις.
