По принцип съм подозрителен към "кукли" психотерапевти, привлекателни лайф коучове и изобщо към всички тези "специалисти", които уж се занимават с вътрешния ни свят, а самите те се интересуват – но прекалено много – от "външното" си... (разбира се, с профили в инстаграм, ютуб и т.н.).
Признавам, че женската аудитория (70-80% от общата аудитория на тези хора) се влияе от "привлекателния външен вид", търси го и накрая го приема, макар и подсъзнателно, за критерий за "успех и достоверност" на психо-специалиста.
Срещу това явление избирам да запазя дистанция.
Специално за книгата на г-жа Кандараки, която взех назаем от приятел и прочетох внимателно, ще коментирам следното:
- пише в увода: "...всички истории, които споменавам, са 100% истински, но съм променила детайли от описанието на хората, за да защитя тяхната самоличност".
Но, г-жо Кандараки... когато ни "рентгеновате" пациентите, които описвате ("...син на голям адвокат на 25-30 години, с по-малка сестра, напълно безразличен баща и майка, "прилепена" към децата"), с пълен профил и пълен анализ на проблема им, могат да се случват две неща:
а. или историята, която ни разказвате, е измислена
б. или сте "разкрили" пациента си. Със сигурност – в не малък – кръг, който ще го разпознае по описанието.
Средно решение, например 50% измислени детайли, 50% истински, не може да има, тъй като няма да съвпада с това, което първоначално сте написали:
"...историите, които споменавам, са 100% истински".
Още от самото начало – сериозен логически и достоверен безизходица.
Пропускайки горното, читателят ще намери някои полезни изводи и съвети, затова и оценявам с две звезди. Можеше да са и 3*, ако не намирах "4,3 от 35 потребители" за прекалено.
Γενικώς στέκομαι καχύποτα απέναντι σε "κούκλες" ψυχοθεραπεύτριες, ελκυστικούς life coaches και γενικά όλους αυτούς τους "ειδικούς" οι οποίοι ενώ υποτίθεται ασχολούνται με τα έσω μας, οι ίδιοι δείχνουν να νοιάζονται -υπερβολικά όμως- για το "έξω" τους... ( βεβαίως με λογ/σμούς στα insta , you tube και πάει λέγοντας...).
Αναγνωρίζω ότι το γυναικείο κοινό (70-80% του συνολικού κοινού αυτών των ανθρώπων) επηρεάζεται από την "ελκυστική εξωτερική εμφάνιση" , την αποζητά, και εν τέλει αποτελεί για αυτό έστω και υποσυνείδητα , κριτήριο "επιτυχίας και αξιοπιστίας" του ψυχο- ειδικού.
Απέναντι στο φαινόμενο αυτό , επιλέγω να κρατήσω αποστάσεις.
Ειδικώς για το βιβλίο της κας Κανδαράκη , το οποίο δανείστηκα από φίλο και διάβασα με προσοχή ,θα σχολιάσω τα εξής :
- γράφει στην εισαγωγή : "...όλες οι ιστορίες που αναφέρω είναι 100% αληθινές όμως άλλαξα στοιχεία της περιγραφής των ατόμων ώστε να προστατεύσω την ταυτότητά τους".
Μα κα Κανδαράκη ... όταν μας "ακτινογραφείτε" τους ασθενείς τους οποίους μας περιγράφετε ("...γιος μεγαλοδικηγόρου 25-30 ετών , με μικρότερη αδελφή, πατέρα εντελώς αδιάφορο και μάνα "προσκολλημένη" στα παιδιά), με πλήρες προφίλ και πλήρη ανάλυση του ζητήματός τους , δύο τινά μπορεί να συμβαίνουν:
α. είτε η ιστορία που μας αναφέρετε είναι φανταστική
β. είτε "αποκαλύψατε" τον ασθενή σας. Σίγουρα σ' έναν -όχι μικρό- περίγυρο που θα τον αναγνωρίσει από την περιγραφή.
Μέση λύση, π.χ. 50% φανταστικά στοιχεία, 50% αληθινά δεν μπορεί να υπάρξει καθότι δεν θα ταιριάζει με αυτό που αρχικώς γράψατε:
"...οι ιστορίες που αναφέρω είναι 100% αληθινές".
Με το "καλημέρα" λοιπόν ένα σοβαρό αδιέξοδο λογικής και αξιοπιστίας.
Προσπερνώντας τα παραπάνω , ο αναγνώστης θα βρει κάποια χρήσιμα συμπεράσματα και συμβουλές , για αυτό και αξιολογώ με δύο αστέρια. Θα μπορούσαν να είναι και 3* αν δεν έβρισκα το "4,3 από 35 χρήστες" ως υπερβολικό.
