Е, момчета...
Знам тези на Wilkinson. Имах ги в армията.
Старомодна острица, мъжествена. Не като онези други модерни пластмасови глупости, които дават масаж на брадата ти и дори слагат овлажнител на нея, каква шега.
Тези режат. Не се шегувам.
Те те уважават, но ако се опиташ да бъдеш умен, ще ти дадат урок.
Сложих една в машината — Gillette, която имам от времето, когато Хацидакис имаше коса — и отидох да се бръсна.
Намазах се с сапун, кръстих се и бум… едно минаване.
Космите скочиха, сякаш им дължах пари.
Къдрави, гъсти косми, смутени. Все едно някой им е казал: “Изчезвай, хлапе, острицата е пристигнала.”
И да ти кажа най-добрата част?
Не пести. Ще получиш десет и ще се бръснеш дълго време. Не като онези други модерни, за които ти трябва заем, за да се бръснеш и да кажеш "ех, нека си отгледам брада, за да изглеждам изискан."
Никакъв шанс.
Тези са остриета за бръснене!
Не като онези нови, които дяволът е пуснал.
Λοιπόν, παιδιά...
Εγώ αυτές τις Wilkinson τις ξέρω. Τις είχα και στον στρατό.
Λεπίδα παλιά, αντρίκεια. Όχι σαν τις άλλες τις σύγχρονες τις πλαστικοκαρπουζοσούπες που σου κάνουν το μούσι μασάζ και σου βάζουν και ενυδατική, τρομάρα τους.
Αυτές κόβουν. Όχι για αστεία.
Σε σέβονται, αλλά άμα κάνεις τον έξυπνο, θα σε μάθει τρόπους.
Έβαλα μία στο μηχάνημα — ένα Gillette που το ‘χω από τότε που είχε μαλλί ο Χατζηδάκης — και πήγα να ξυριστώ.
Σαπουνίστηκα, έκανα τον σταυρό μου, και τσουπ… πέρασμα.
Πετάχτηκε η τρίχα σαν να της χρωστούσα λεφτά.
Τρίχα γυρτή, χοντρή, ντροπιασμένη. Σα να της είπαν: “Φύγε παιδί μου, ήρθε η λεπίδα.”
Και να σου πω και το καλύτερο;
Δεν τσιγκουνεύεται. Θα πάρεις δέκα, και θα κάνεις ξύρισμα για καιρό. Όχι σαν τα άλλα τα μοντέρνα που θες δάνειο να ξυριστείς και λες "ε, ας αφήσω μούσι, να δείχνω και ψαγμένος".
Όχι ρε.
Αυτές είναι ξουραφολεπίδες!
Όχι σαν τις άλλες τις καινούργιες που τις έχει βάλει ο διάβολος.